Stepping into the New Year

Today is the last day of the year. Standing on the threshold of a new beginning, we are naturally filled with mixed emotions. There is excitement for new opportunities, but if we are honest, there is also a quiet trembling of the heart. A whisper of fear. Fear of the unknown. Fear of what might happen next.

The fear of uncertainty is a profoundly human experience. It’s the quiet voice that asks, “What’s going to happen next?” It’s the anxiety that keeps us awake at night with questions: What if things grow worse? What if the wounds deepen? What if I’m not strong enough to face what lies ahead?

Fear is a natural response to the world we live in. But we are not powerless before it. We can choose how we respond. We can allow fear to rule our hearts, or we can choose faith. We can allow fear to shrink our hope, or we can lift our eyes and trust that God is still at work—even when we cannot yet see how.

The Psalmist proclaims with quiet confidence: “I sought the Lord, and He answered me and delivered me from all my fears.” (Psalm 34:4) Notice this: the psalmist did not deny his fear. He brought it to God. He placed it into hands far stronger than his own. And those hands still hold the world today—holding our Country, our beloved Armenian Church, holding our families, holding each one of us.

Fear is a feeling, but faith is a choice. Fear says, “What if everything goes wrong?” Faith says, “What if God does something amazing?” Fear says, “You are too weak.” Faith says, “God is more than enough.” Fear focuses on the storm. Faith looks for the presence of Christ walking upon the waters.

As we step into this new year, we do so with realism and hope. We do not close our eyes to suffering, injustice, or uncertainty. Yet we refuse to let fear have the final word. We choose to trust the God who has carried our people through centuries of trial, preserved our faith through exile and loss, and continues to breathe life where the world sees only dryness.

Let this new year be a year where faith speaks louder than fear, where hope rises higher than anxiety, and where love becomes our response to every challenge. Let us believe that God is still writing a story of restoration—for our lives, for our families, and for our beloved Armenian Church and homeland.

Happy New Year!

Bishop Mesrop Parsamyan

###

Նոր Տարուան խոհեր

Այսօր տարուան վերջին օրն է։ Նոր սկիզբի շեմին կանգնած՝ բնական է, որ մեր սրտերը լեցուն ըլլան խառն զգացումներով։ Կան նոր առիթներու ուրախութիւնը, բայց անկեղծ ըլլանք՝ կայ նաեւ սրտին մէջ թաքուն դող մը։ Անորոշութեան վախը։ Ապագային նկատմամբ անհանգստութիւնը։ Ի՞նչ պիտի պատահի յետոյ։

Անորոշութեան վախը խորապէս մարդկային փորձառութիւն մըն է։ Ան այն լուռ ձայնն է, որ կը հարցնէ. «Ի՞նչ պիտի ըլլայ յետոյ»։ Ան այն մտահոգութիւնն է, որ գիշերները մեզ արթուն կը պահէ՝ հարցումներով. «Ի՞նչ, պիտի ըլլայ, եթէ վիճակը աւելի վատթարանայ։ Ի՞նչ պիտի ընենք, եթէ վէրքերը աւելի խորնան։ Ի՞նչ պիտի ըլլայ, եթէ ես բաւարար ուժ չունենամ դիմագրաւելու այն, ինչ որ կը սպասէ»։

Վախը բնական արձագանգ մըն է այն աշխարհին, որուն մէջ կ՚ապրինք։ Բայց մենք անզօր չենք անոր դիմաց։ Մենք կրնանք ընտրութիւն կատարել, թէ ինչպէս պիտի արձագանգենք։ Կրնանք թոյլ տալ, որ վախը իշխէ մեր սրտերուն, կամ կրնանք ընտրել հաւատքը։ Կրնանք թոյլ տալ, որ վախը տկարացնէ մեր յոյսը, կամ կրնանք վեր բարձրացնել մեր աչքերը եւ վստահիլ, որ Աստուած տակաւին կ՚տնօրինէ—անգամ երբ դեռ չենք տեսներ թէ ինչպէս։

Սաղմոսերգուն հանդարտ վստահութեամբ կը հռչակէ. «Տէրը փնտռեցի, եւ ան պատասխանեց ինծի, ու զիս փրկեց իմ բոլոր վախերէս» (Սղմ. 34.4)։ Նկատեցէ՛ք՝ սաղմոսերգուն չի ծածկեր իր վախը։ Ան զայն կը բերէ Աստուծոյ առջեւ։ Ան զայն կը դնէ այն Ձեռքերուն մէջ, որոնք իրենմէ շատ աւելի զօրեղ են։ Եւ այդ Ձեռքերը տակաւին այսօր կը պահեն աշխարհը՝ կը պահեն մեր հայրենիքը, մեր սիրելի Հայ Եկեղեցին, մեր ընտանիքները, եւ մեզմէ իւրաքանչիւրը։

Վախը զգացում մըն է, բայց հաւատքը՝ ընտրութիւն։ Վախը կ՚ըսէ. «Ի՞նչ պիտի ըլլահ, եթէ ամէն ինչ սխալ ընթանայ»։ Հաւատքը կ՚ըսէ. «Հապա, եթէ Աստուած հրաշալի բան մը գործէ՞»։ Վախը կ՛ըսէ․ «Դուն շատ տկար ես»։ Հաւատքը կ՛ըսէ․ «Աստուած աւելի քան բաւարար է»։ Վախը կը շեշտէ փոթորիկը։ Հաւատքը կը փնտռէ ջուրերուն վրայ քալող Քրիստոսի ներկայութիւնը։

Այս նոր տարուան շեմին, մուտք կը գործենք իրատեսութեամբ, բայց եւ յոյսով։ Մենք չենք փակեր մեր աչքերը տառապանքին, անարդարութեան կամ անորոշութեան դիմաց։ Բայց նաեւ չենք արտօներ, որ վախը ըլլայ վերջին խօսողը։ Մենք կը վստահինք այն Աստուծոյ, որ դարերու ընթացքին առաջնորդեց մեր ժողովուրդը փորձութիւններէն, պահպանեց մեր հաւատքը աքսորի եւ կորստեան մէջ, եւ այսօր ալ կը շարունակէ կեանք շնչել հոն, ուր աշխարհը միայն ամայութիւն կը տեսնէ։

Թող այս նոր տարին ըլլայ տարի մը, ուր հաւատքը աւելի բարձր խօսի, քան վախը, ուր յոյսը բարձրանայ անհանգստութենէն վեր, եւ ուր սէրը դառնայ մեր պատասխանն իւրաքանչիւր փորձութեան դիմաց։ Հաւատանք, որ Աստուած տակաւին կը գրէ վերականգնումի պատմութիւն մը՝ մեր կեանքերուն, մեր ընտանիքներուն եւ մեր սիրելի Հայ Եկեղեցւոյ համար։

Մեսրոպ Եպիսկոպոս Պարսամեան