Ճեմարանական տարիներիս սովորեցի Խրիմյան Հայրիկի և նրա նվիրական ծննդավայրի՝ Վասպուրականի մասին այս երգը. «Հայրի՜կ, Հայրի՜կ, քո հայրենիք՝ Վասպուրական մեր աշխարհ, Վարդի փոխան քեզ փուշ բերաւ, Ցաւերդ դառան բիւր հազար: Հայրիկն ասաց. “Իմ հայրենեաց Փուշն անուշ է, քան ըզվարդ, Ես այն փշոց մէջը դարձեալ Կը որոնեմ սիրուն վարդ”»: Մեկ շաբաթ առաջ ես կանգնած էի Վասպուրական նահանգում՝ Աղթամար կղզու Սուրբ Խաչ Մայր տաճարի առջև՝ ձեռքիս Տաճարի խորանից վերցրած մի կարմիր վարդ։ Եվ այդ պահին երգը հանկա

When I was a seminarian, I learned a song about Khrimian Hayrig (1820–1907), the beloved Catholicos of All Armenians, and his cherished homeland of Vaspuragan: “Hayrig, Hayrig, Your beloved Vaspuragan gave you thorns instead of roses and filled your heart with sorrow.” Hayrig replied: “The thorn of my homeland is sweeter to me than any rose; and even among the thorns, I will keep searching for the red rose.” For years, those words lived in my heart as a beautiful melody from

Our pilgrimage reached its final stop at the Armenian Patriarchate of Constantinople, where we were received with a Hrashapar service and had the joy of meeting with His Beatitude Patriarch Sahak II Mashalian. As the hymns filled the sacred walls of the Patriarchate, I felt immense joy and deep humility. After traveling through the lands where generations of Armenians lived, prayed, created, suffered, and remained faithful, we ended our journey in a place that has been a beat