Մի պատմական վկայություն

«Ոչ թե հնարովի առասպելների հետեւից գնալով է, որ ձեզ ճանաչեցրինք մեր Տեր Հիսուսի Քրիստոսի զօրությունը եւ գալուստը, այլ մենք իսկ ականատես եղանք նրա մեծությանը»։ (Բ.Պետրոս 1:16)

Քրիստոնեության արժանահավատությունը հիմնված է նաեւ նրա պատմականության վրա: Սուրբ Ավետարաններից զատ, Հիսուսի անունը հիշատակող ամենից հին պատմական աղբյուրը Հովսեփոս Փլաբիոսի (37-95թթ.) վկայությունն է: Նա, 93-94թթ. իր գրած՝ «Հրեական հնախոսություններ» գրքում խոսում է Հովհաննես Մկրտչի, Հակոբոս առաքյալի, Պիղատոսի, Կայիափա եւ Աննա քահանայապետների, ինչպես նաեւ այլ պատմական անձերի մասին:

Հիշյալ գրքի 18-րդ գլխում Փլաբիոսը Հիսուսի մասին ասում է. «Այդ ժամանակ կար մի իմաստուն մարդ, որին Հիսուս էին կոչում: Նա իր ողջ կյանքում մնաց անաղարտ եւ հայտնի էր իր բարերարությամբ: Հրեաներից ու այլ ժողովուրդներից շատերը դարձան նրա աշակերտները, չհրաժարվեցին նրա ուսմունքից: Նրանք պատմում էին, թե նա խաչվելուց երեք օր հետո իրենց է հայտնվել եւ ողջ է եղել, որի հրաշագործությունների մասին կանխապես հայտարարել էին մարգարեները»։